Había unha vez unha fermosa andoriña,
delicada —dicían— coma vidro,
mesmo aqueles que coñecían
a súa fortaleza.
Inocente, doce, andoriña:
frecha negra no ceo da tarde,
costureira do vento.
Iluminaba todo canto tocaba:
o fogar,
as palabras,
os silencios.
Non se sabía se aquilo era protección
ou unha venda invisible
para que non se ollase demasiado
o seu poder.
Porque tiña algo raro e precioso:
unha intuición capaz de ler tormentas
antes de que o ceo escurecese.
Moitos buscaban nela o norte
e ela, xenerosa, ofrecía luz.
Ata que un día
unha sombra paciente e calculadora
decidiu que aquela luz
debía brillar para un só.
E a andoriña deixou de ser nome
para converterse en función:
era útil,
era resposta,
era paciencia,
era sostén.
Naquela casa a luz non se apagaba,
pero xa non era súa.
Mesmo na noite máis espesa,
cando os morcegos cruzan o ceo
e só Chloe parece entendelos,
algo nela seguía suspendido no aire.
Mentres aprendía a vivir na penumbra
deu vida a dous soles.
E foi a calor deles
que lle lembrou
que nunca fora pequena.
Entón pasou algo curioso:
sen estrondo nin ruptura.
Só,
o mapa da memoria nas ás
e, con el,
o seu nome.
Non estaba rota.
Non estaba gastada.
Non estaba perdida.
Estaba… multiplicada.
O brillo que tentaran apagar
saíu con máis forza,
espallándose por cada oco.
—Estou aquí—
parecía berrar.
Porque quen aprende a brillar na sombra
non depende dun sol alleo.
Hoxe
esa muller xa non responde ao silencio.
Non orienta
se non hai respecto.
Non alumiña
a quen quere apagala.
Simplemente… acontece.
Porque a andoriña nunca deixou de existir.
Hoxe xa non es só ás sen rumbo,
nin só nome,
nin só historia.
Es o que sempre fuches
cando ninguén miraba:
Purpurina.