Golpes que aínda atopan espazo
para rematar nun.
Coma hóspedes, acomódanse no corpo.
Golpes que, mentres susurran,
rasgan a pel.
Óllannos con esa bretema
que nos volve invisibles.
Rotas, baleiras…
e, ao fin, o medo esperta.
Medo que, a berros, suplica:
“Non agardes un perdón.”
“Non escoites o que cres entender…”
Medo que lle roga ás bágoas saír,
bágoas que guían cara á recomposición.
Anacos que se deixan ver
para sacudir o que agocha o baleiro.
Non será hoxe,
tampouco mañá…
mais un día
recoñecereime no espello.
